تفسیر و تبیینِ «تغییر جهان»
مهمترین خصوصیت این جهان، تغییر و صیرورت مستمر وجودى در چارچوب نظامىقابل فهم، قابل تبیین و مدیریت‌پذیر به سوىخداست.
تفاوت اساسى انسان (به عنوانبالقوه‌ترین مخلوق) با بقیۀ این جهان در گستره تحولات او از منفى بى‌نهایت تا مثبت بى‌نهایت وجودى است. از این رو پیشروى و رهبرى تحولات جهان به وسیلۀ انسان است. بر این اساس، وظیفۀ فلسفه، علوم طبیعى و علوم انسانى با رویکردهاى گوناگون آن، تفسیر و تبیین تحولات مستمر وجودى جهان و انسان، به منظور مساعدت براى هدایت تغییرات آن به سوى سطوح بالاتر وجودى – و در نهایت تقرب وجودى به خداوند – است. روشن است که در چارچوب این گفتمان، پیشرفت و انحطاط به مثابه کانون انسجام بخش همۀ دانش‌ها و کنش‌هاى انسانى است.
«گفتمان پیشرفت» در چارچوب فلسفۀ الهى و با به‌کارگیرى همه دانش‌هاى انسانى به تفسیر و تبیین این جهان و انسانِ متحول به منظور مساعدت به فرد، جامعه و دولت براى مدیریت این تحول به سوى خدا، تلاش خواهد کرد. به همین دلیل «پیشرفت» به علاوه «عقلانیت»، «رشد و تربیت»، «علم و فناورى»، «سیاستگذارى»، «تحول و امید» و «ساختن آینده» از جمله واژگان کلیدى و پرتکرار گفتمان پیشرفت خواهد بود.
دائماً عالمى دیگر بباید ساخت و زنو آدمى…